|
|
(Sophonias 3:9) Illo tempore faciam ut populi mutentur (vel: restituantur) ad unum sermonem perspicuum (vel: purum), ut omnes nomen Domini invocent Eique uno animo serviant.
(Nota: Interpretatio ad verbum ex textu Hebraico originali in Anglicum est:
Illo tempore mutabo (vel restituam)
sermonem populorum
in unum sermonem purum,
ut omnes invocent
nomen Domini
et Ei uno animo serviant.
Confer cum (Isaia 6:5a): «Et dixi: Vae mihi! Perii, quia vir pollutus labiis ego sum et in medio populi polluta labia habentis habito.»
Confer cum (Isaia 6:5a): «...quia ego sum unus vir labiis pollutis, et in medio unius populi labiis pollutis habito...»
Nota:
unus vir confer cum populis
pollutus confer cum puro vel perspicuo
labia confer cum uno sermone
labium Hebraice etiam significat sermonem, linguam
Interpretatio et Commentarium in (Sophoniam 3:9)
Haec pericope nonnulla magni momenti proponit, praesertim de interpretatione atque intellectu «sermonis puri». Sequitur sententia commentatoris in tertia persona:
Unitas et Puritas Linguae
1. Accuratio Textus Hebraici Originalis
Haec pericope indicat in textu originali (Sophoniae 3:9) vocabulum quod «sermonem» significat in locutione «sermo purus» numero singulari esse (labium), non collectionem multarum linguarum. Itaque translatio «lingua munda» lectores facile in errorem inducere potest, quasi unusquisque nomen Domini mundo modo propria lingua invocet.
Vera autem sententia propius accedit ad «unum sermonem purum et perspicuum». Hoc divisioni linguarum apud Turrim Babel opponitur et cum unitate linguae originalis in Genesi congruit. Hac tamen vice fideles nomen Dei invocant, non sibi nomen faciunt (Genesis 11:4).
2. Mundus contra Purum
Vocabulum originale «pure» reddere verbis «purus» vel «perspicuus» propius ad sensum pertinere videtur, quia puritas linguae hic ad sermonem non mutatum, distortum aut admixtum refertur, non ad notionem moralem abstractam quam «mundus» significat.
Hoc aperte opponitur «labiis pollutis» in (Isaia 6:5). Haec posterior locutio pollutionem moralem vel spiritalem describit, non sermonis correctionem aut uniformitatem.
Mutationes Nominis Sancti IESU
1. Pronuntiationis Conservatio e Graeco in Latinum
Nomen Domini IESU (YESU) primum e Graeco in Latinum translitteratum est ut Iesus. Cum primis saeculis in varias regiones diffunderetur, eius pronuntiatio fideliter in linguis illarum regionum conservata est. Exempli gratia, Sinense «耶穌» (YESU) etiam hodie ad pronuntiationem originalem proximum manet. Tamen, propter mutationem pronuntiationis litterae J in lingua Anglica, pronuntiatio vocabuli JESUS paulatim a sono originali recessit.
2. Mutationes in Progressu Historico
In editione Bibliorum King James Version (KJV) anni 1628, nomen adhuc Iesus scribebatur, ita pronuntiatio originalis servabatur. Mutationibus orthographicis effectum est ut circiter ducentis annis post JESUS in lingua Anglica moderna «Jee-zus» pronuntiari coeperit.
Pericope memorat mutationem pronuntiationis significationem nominis proprii mutare posse, atque exemplum biblicum affert quo Deus nomen Abram in Abraham mutavit, ut momentum accuratae pronuntiationis extollatur.
3. Modus quo Discipuli Nomen Praedicaverunt
Valde probabile est discipulos, cum nomen sanctum Domini IESU (YESU) praedicarent, eius pronuntiationem ore fideliter tradidisse. Fideles locales fortasse secundum linguas suas id pronuntiabant, sed probabiliter pronuntiationem formae «YESU» proximam servare studebant. Procedente tempore, momentum nomini sancto tributum imminutum est, et variae formae in variis linguis exortae sunt.
Hoc est phaenomenon historicum et culturale; quod autem ad quaestionem attinet utrum voluntati Dei conveniat, haec pericope id «effectum mutationis» esse censet.
Prophetia et Correctio in Libro Sophoniae
1. Prophetia de Restitutione Sermonis Puri
(Sophonias 3:9) dicit ultimis diebus omnes populos nomen Domini uno sermone puro invocaturos esse. Hoc divisioni linguarum apud Babel respondet et ad restitutionem aetatis Messianae spectat. Hoc commentarium «correctionem» argumentum magni momenti in Sophonia esse censet: Deus populos mutabit ac restituet, ut uno sermone unito et puro utantur cum nomen Domini invocant.
2. «Correctio» et «Permissio»
Hic affirmatur pronuntiationem nominis IESU (YESU) in multis linguis modernis a sono originali recessisse. Hoc non est voluntas Dei, sed aliquid quod Deus permisit. Prophetia tamen Sophoniae ultimam correctionem praenuntiat, cum populi iterum nomen sanctum Dei recte invocabunt.
Commentarium Conclusivum
Haec interpretatio accurate investigat linguam, nomen sanctum et translationem, praesertim in applicatione (Sophoniae 3:9), atque momentum puritatis et unitatis linguae extollit. Fidelibus hodiernis quaestio utrum ad pronuntiationem originalem redeundum sit adhuc argumentum theologicum et culturale disputatione dignum manet.
Nihilominus, pericope sententiam ad cogitandum aptam praebet et homines monet ut reverentiam erga nomen sanctum atque veritatem linguae denuo magni aestiment.
|
 |
|
|
|
|
|
