|
|
(Cefanja 3:9) En tiu tempo Mi faros, ke la popoloj ŝanĝiĝu (aŭ: revenu) al unu klara (aŭ: pura) lingvo, por ke ili ĉiuj povu voki la nomon de la Sinjoro kaj servi al Li unuanime.
(Noto: La laŭvorta traduko de la originala hebrea teksto en la anglan estas:
En tiu tempo Mi ŝanĝos (aŭ restarigos)
la parolon de la popoloj
al unu pura parolo,
por ke ili ĉiuj povu voki la
nomon de la Sinjoro
kaj servi al Li unuanime.
Komparu kun (Jesaja 6:5a): «Tiam mi diris: Ve al mi! Mi estas perdita, ĉar mi estas viro kun malpuraj lipoj, kaj mi loĝas inter popolo kun malpuraj lipoj.»
Komparu kun (Jesaja 6:5a): «...ĉar mi estas unu viro kun malpuraj lipoj, kaj mi loĝas inter unu popolo kun malpuraj lipoj...»
Rimarku:
unu viro kompare kun popoloj
malpura kompare kun pura aŭ klara
lipoj kompare kun unu parolo
lipo en la hebrea ankaŭ signifas parolon, lingvon
Interpreto kaj Komentario pri (Cefanja 3:9)
Ĉi tiu fragmento prezentas plurajn gravajn punktojn, precipe pri la traduko kaj kompreno de «pura parolo». Jen komentaria vidpunkto en la tria persono:
La Unueco kaj Pureco de Lingvo
1. La Precizeco de la Originala Hebrea Teksto
Ĉi tiu fragmento rimarkigas, ke en la originala teksto de (Cefanja 3:9), la vorto por «parolo» en la esprimo «pura parolo» estas singulara (lipo), kaj ne kolekto de multaj lingvoj. Tial traduki ĝin kiel «pura lingvo» povas facile igi legantojn miskompreni, ke ĉiu persono vokas la nomon de la Sinjoro en pura maniero per sia propra lingvo.
Sed la efektiva signifo estas pli proksima al «unu pura, klara lingvo». Tio kontrastas kun la disigo de lingvoj ĉe la Turo de Babel kaj kongruas kun la unueco de la originala lingvo en Genezo. Ĉi-foje tamen la kredantoj vokas la nomon de Dio anstataŭ fari nomon por si mem (Genezo 11:4).
2. Pura kontraŭ Morale Pura
Traduki la originalan vorton «pure» kiel «pura» aŭ «klara» ŝajnas pli proksima al ĝia signifo, ĉar la pureco de lingvo ĉi tie rilatas al parolo, kiu ne estis ŝanĝita, distordita aŭ miksita, kaj ne al la abstrakta morala senco de «pura».
Tio forte kontrastas kun la «malpuraj lipoj» en (Jesaja 6:5). Ĉi-lasta esprimo priskribas moralan aŭ spiritan malpurecon, ne la ĝustecon aŭ unuecon de lingvo.
Ŝanĝoj al la Sankta Nomo JESU
1. Konservado de la Prononco de la Greka al la Latina
La nomo de la Sinjoro JESU (YESU) estis origine transliterita el la greka en la latinan kiel Iesus. Dum ĝi disvastiĝis al diversaj regionoj en la unuaj jarcentoj, ĝia prononco estis fidele konservita en la lingvoj de tiuj regionoj. Ekzemple, la ĉina «耶穌» (YESU) ankoraŭ hodiaŭ estas proksima al la originala prononco. Tamen, pro la ŝanĝo en la prononco de la litero J en la angla, la prononco de JESUS iom post iom malproksimiĝis de la originala sono.
2. Ŝanĝoj en la Historia Evoluo
En la eldono de 1628 de la Biblio King James Version (KJV), la nomo ankoraŭ estis skribita kiel Iesus, tiel konservante la originalan prononcon. Pro ortografiaj ŝanĝoj, ĉirkaŭ 200 jarojn poste, JESUS komencis esti prononcata «Jee-zus» en la moderna angla.
La fragmento mencias, ke ŝanĝo en prononco povas konduki al ŝanĝo en la signifo de propra nomo, kaj citas la biblian ekzemplon, en kiu Dio ŝanĝis la nomon Abram al Abraham, por emfazi la gravecon de preciza prononco.
3. La Maniero, laŭ kiu la Disĉiploj Proklamis Ĝin
Estas tre verŝajne, ke kiam la disĉiploj proklamis la sanktan nomon de la Sinjoro JESU (YESU), ili fidele transdonis ĝian prononcon parole. Lokaj kredantoj eble prononcis ĝin laŭ siaj propraj lingvoj, sed probable klopodis konservi prononcon proksiman al la formo «YESU». Kun la paso de la tempo, la graveco atribuita al la sankta nomo malpliiĝis, kaj diversaj formoj aperis en malsamaj lingvoj.
Tio estas historia kaj kultura fenomeno, sed rilate al tio, ĉu ĝi konformas al la volo de Dio, la fragmento konsideras ĝin «rezulto de ŝanĝo».
Profetaĵo kaj Korekto en la Libro de Cefanja
1. La Profetaĵo pri la Restarigo de Pura Lingvo
(Cefanja 3:9) diras, ke en la lastaj tagoj ĉiuj popoloj vokos la nomon de la Sinjoro per unu pura lingvo. Tio respondas al la disigo de lingvoj en Babel kaj montras al la restarigo de la Mesia epoko. Ĉi tiu komentario konsideras «korekton» grava temo en Cefanja: Dio ŝanĝos kaj restarigos la popolojn, por ke ili uzu unu unuiĝintan kaj puran lingvon vokante la nomon de la Sinjoro.
2. «Korekto» kaj «Permeso»
Ĉi tie oni asertas, ke la prononco de la nomo JESU (YESU) en multaj modernaj lingvoj malproksimiĝis de la originala sono. Tio ne estas la volo de Dio, sed io, kion Dio permesis. Tamen la profetaĵo de Cefanja antaŭdiras la finan korekton, kiam la popoloj denove ĝuste vokos la sanktan nomon de Dio.
Fina Komentario
Ĉi tiu interpreto profunde ekzamenas la precizecon de lingvo, de la sankta nomo kaj de tradukado, precipe en la apliko de (Cefanja 3:9), kaj emfazas la gravecon de lingva pureco kaj unueco. Por modernaj kredantoj, ĉu necesas reveni al la originala prononco, restas teologia kaj kultura demando inda je diskutado.
Tamen la fragmento proponas pensigan perspektivon kaj memorigas homojn denove alte taksi respekton al la sankta nomo kaj la aŭtentikecon de lingvo.
|
 |
|
|
|
|
|
