|
|
(Sefanja 3:9) Yn dy tiid sil Ik de folken feroarje (of: werombringe) ta ien dúdlike (of: suvere) taal, sadat se allegear de namme fan de Hear oanroppe en Him ienriedich tsjinje kinne.
(Tink derom: De wurd-foar-wurd-oersetting fan it oarspronklike Hebrieusk nei it Ingelsk is:
Yn dy tiid sil Ik de spraak feroarje (of werstelle)
fan de folken
ta ien suvere spraak,
sadat se allegear de
namme fan de Hear oanroppe
en Him ienriedich tsjinje kinne.
Ferlykje mei (Jesaja 6:5a): „Doe sei ik: Wee my! Ik bin ferlern, want ik bin in man mei ûnreine lippen en ik wenje middenmank in folk mei ûnreine lippen.“
Ferlykje mei (Jesaja 6:5a): „...want ik bin ien man mei ûnreine lippen, en ik wenje middenmank ien folk mei ûnreine lippen...“
Let op:
ien man ferlike mei folken
ûnrein ferlike mei suver of dúdlik
lippen ferlike mei ien spraak
lippe betsjut yn it Hebrieusk ek spraak, taal
Ynterpretaasje en Kommentaar op (Sefanja 3:9)
Dizze passaazje bringt ferskate wichtige punten nei foaren, benammen oer de oersetting en it begryp fan „suvere spraak“. Hjir folget in kommentaar út it perspektyf fan in tredde persoan:
De Ienheid en Suverens fan Taal
1. De Krektens fan de Oarspronklike Hebrieuske Tekst
Dizze passaazje wiist derop dat yn de oarspronklike tekst fan (Sefanja 3:9) it wurd foar „spraak“ yn de útdrukking „suvere spraak“ yn it iental stiet (lippe), en net in samling fan in protte talen is. Dêrom kin de oersetting „skjinne taal“ lêzers maklik ferkeard begripe litte dat eltse persoan de namme fan de Hear op in skjinne wize yn syn eigen taal oanropt.
De eigentlike betsjutting leit lykwols tichter by „ien suvere, dúdlike taal“. Dat stiet yn tsjinstelling ta de ferdieling fan talen by de Toer fan Babel en komt oerien mei de ienheid fan de oarspronklike taal yn Genesis. Mar dizze kear roppe leauwigen de namme fan God oan ynstee fan foar harsels in namme te meitsjen (Genesis 11:4).
2. Skjin ferlike mei Suver
It oersetten fan it oarspronklike wurd „pure“ as „suver“ of „dúdlik“ liket tichter by de bedoelde betsjutting te lizzen, want de suverens fan taal ferwiist hjir nei spraak dy’t net feroare, ferdraaid of fermongen is, en net nei it abstrakte morele nivo fan „skjin“.
Dat stiet skerp yn tsjinstelling ta de „ûnreine lippen“ yn (Jesaja 6:5). Dy lêste útdrukking beskriuwt morele of geastlike ûnreinens, net de krektens of ienfoarmigens fan taal.
Feroaringen oan de Hillige Namme IESU
1. Behâld fan de Utspraak fan it Gryksk nei it Latyn
De namme fan de Hear IESU (YESU) waard oarspronklik út it Gryksk yn it Latyn transliterearre as Iesus. Doe’t de namme him yn de earste iuwen nei ferskillende gebieten fersprate, waard syn útspraak trou bewarre yn de talen fan dy gebieten. Bygelyks, it Sineeske „耶穌“ (YESU) leit hjoed noch ticht by de oarspronklike útspraak. Troch de feroaring yn de útspraak fan de letter J yn it Ingelsk rekke de útspraak fan JESUS lykwols stadichoan fierder fan it oarspronklike lûd ôf.
2. Feroaringen yn de Histoaryske Untwikkeling
Yn de útjefte fan 1628 fan de King James Version (KJV) Bibel waard de namme noch as Iesus skreaun, wêrtroch de oarspronklike útspraak bewarre bleau. Troch staveringsferoaringen waard JESUS sa’n 200 jier letter yn it moderne Ingelsk útsprutsen as „Jee-zus“.
De passaazje neamt dat in feroaring yn útspraak de betsjutting fan in eigennamme feroarje kin, en ferwiist nei it bibelske foarbyld dêr’t God de namme Abram feroare yn Abraham om it belang fan krekte útspraak te beklamjen.
3. De Wize wêrop’t de Learlingen it Ferkundigen
It is tige wierskynlik dat de learlingen, doe’t se de hillige namme fan de Hear IESU (YESU) ferkundigen, syn útspraak trou mûnling trochjoegen. Pleatslike leauwigen sprutsen de namme mooglik neffens har eigen talen út, mar besochten wierskynlik in útspraak ticht by de foarm „YESU“ te behâlden. Mei de tiid naam it belang dat oan de hillige namme jûn waard ôf, en ûntstiene ferskillende foarmen yn ferskate talen.
Dat is in histoarysk en kultureel ferskynsel, mar wat de fraach oanbelanget oft it mei Gods wil oerienkomt, beskôget de passaazje it as „it resultaat fan feroaring“.
Profesije en Korreksje yn it Boek Sefanja
1. De Profesije oer it Werstellen fan in Suvere Taal
(Sefanja 3:9) seit dat yn de lêste dagen alle folken de namme fan de Hear yn ien suvere taal oanroppe sille. Dat jout antwurd op de ferdieling fan talen yn Babel en wiist nei it werstel yn it Messiaanske tiidrek. Dit kommentaar sjocht „korreksje“ as in wichtich tema yn Sefanja: God sil de folken feroarje en werstelle, sadat se ien feriene en suvere taal brûke by it oanroppen fan de namme fan de Hear.
2. „Korreksje“ en „Tastimming“
Hjir wurdt steld dat de útspraak fan de namme IESU (YESU) yn in protte moderne talen fan it oarspronklike lûd ôfwykt. Dat is net Gods wil, mar eat dat God tastien hat. De profesije fan Sefanja foarseit lykwols de úteinlike korreksje, as de folken Gods hillige namme wer goed oanroppe sille.
Ofslutend Kommentaar
Dizze ynterpretaasje ûndersiket djipgeand de krektens fan taal, de hillige namme en oersetting, benammen yn de tapassing fan (Sefanja 3:9), en beklammet it belang fan suverens en ienheid fan taal. Foar moderne leauwigen bliuwt de fraach oft it nedich is om werom te gean nei de oarspronklike útspraak in teologysk en kultureel ûnderwerp dat besprekken wurdich is.
Dochs biedt de passaazje in neitinkende ynsjoch en herinnert minsken deroan om earbied foar de hillige namme en de echtheid fan taal opnij te wurdearjen.
|
 |
|
|
|
|
|
